Tijdens zo’n conferentie kan ik helemaal uit mijn dak gaan. Ik spring zo het podium op voor een volle zaak zonder er over na te denken. Ik voel me niet geremd om alles te geven bij een dans, een liedje of om iets te roepen. Ik sta bellenblazend tussen een groep volwassenen. En dat is echt een heerlijk gevoel. Maar ik ga niet snel dansend de Grote Markt over. Of zingen in de kantine tijdens de lunch. Als ik dat al doe, voel ik me ongemakkelijk.

Daar gaat het veel over tijdens de eerste dag. Ik ga naar zo’n conferentie, dus ik wíl heel graag spelen. Ik sta er open voor. En toch voel ik me geremd als ik niet bij zo’n groep like-minded mensen ben. Iedereen tijdens de conferentie herkent dit ook.
Er spelen dingen mee als schaamte, onzekerheid, aardig gevonden willen worden, niet buiten de groep geplaatst willen worden.
Dus ondanks dat het wetenschappelijk overduidelijk is dat het goed voor je is, ondanks dat we altijd ervaren dat het goed voor ons is, als we spelen, laten we ons collectief tegenhouden om vaker te spelen.

Dit heeft met ons limbische brein te maken. Ons oerbrein. Reptielenbrein. Hoe je het willen noemt. Alle informatie die je tot je krijgt, gaat eerst via je reptielenbrein. En dat reptielenbrein is sterk!! Daar kan je verstandelijke frontaalkwab helemaal niks tegen beginnen.

Waar we als collectieve groep ook achter zijn gekomen, is dat we best wat dingen anders kunnen doen. Zodat wij meer kunnen spelen. Wat dat is?
– geef jezelf en anderen permissie om te spelen. Zeg het tegen jezelf. Maar zeg het ook tegen anderen. Letterlijk.
– Wees jezelf. Een openbaring voor mij was, dat ik echt mijn eigen grootste criticaster bent. Het zit in me om te spelen. Dat anderen dat niet willen (want ooit hebben ze ook gespeeld, dus het zit in ze. Het zit dus niet in het niet kunnen, maar in het niet willen). Het is oké om mij te zijn en dus mag ik spelen. Heeft ook met die permissie te maken. Ik moet het mezelf gunnen om te spelen. Klinkt wat zweverig, maar voor mij wel een wezenlijke.
– Het helpt enorm als er anderen zijn die ook willen spelen. Dan voel je je niet alleen, zij kunnen je permissie geven en met je meedoen.

Ik wil daarom aan iedereen die dit leest vragen: wil je spelen? Geef jezelf daar toestemming voor. Durf je niet alleen? Laten we het samen doen! En voor mijn eigen criticaster: als ik weer eens twijfel en jullie zien het. Geef me dan toestemming. Wat je er zelf ook van vindt. Ik wil het graag!!

Tagged with: