Het is kwart voor twaalf als ik wat zenuwachtig op de bus sta te wachten. Vandaag ga ik, samen met twee jongerenwerkers en een beleidsmedewerker van een gemeente, met 20 kinderen op stap. Wat zal de dag brengen? Zou het wel goed gaan? Vinden de kinderen het wel leuk? 20 kinderen, die elkaar niet of nauwelijks kennen.

Waarom we dit doen? De gemeente is toe aan nieuw armoedebeleid. En dat wilden ze niet alleen maar achter het bureau bedenken (hoera daarvoor!).

Ze wilden niet alleen aan volwassenen vragen wat ze beter, of anders konden doen. Maar ook aan kinderen. Hoe is het voor hen om met minder geld op te groeien? Waar zouden ze ondersteuning bij willen? Wat verwachten ze van de gemeente?
Want wie weet het beter dan zij die er nu mee te maken hebben?

De heenweg. Het is redelijk stil in de bus. Kinderen die naast elkaar zitten zijn vooral broertjes en zusjes. Er zitten lege banken tussen de kinderen. Letterlijk is er afstand.

Tijdens het klimmen, begint iedereen met elkaar te praten. Ze helpen ze elkaar, maken grapjes en plezier. Met elkaar. Jongens en meisjes, snel of langzamer. 10 of 15 jaar. Moslim of christen. Stil of aanwezig.

Het eten en de terugreis is een brok energie en herrie. Sommige kinderen zitten met zijn drieën in een tweezits. Ze zitten bijna allemaal bij elkaar, helemaal achterin de bus.

Gedurende de terugreis wordt er al een paar keer geroepen “we moeten een whatsapp-groep maken!”. Vlak voor de eerste stop ontstaat er paniek “we hebben nog niet alle telefoonnummers!!”.

De bus blijft rustig wachten totdat iedereen zijn nummer heeft opgeschreven. Iedereen, geen kind wordt niet gevraagd en geeft niet zijn nummer.

Het afscheid (drie opstapplekken, dus meerdere keren een afscheid) gaat met veel gegil, gebons op de ramen en gezwaai gepaard. Kinderen fietsen een eind met de bus op om kinderen, die ze een paar uur daarvoor nog nooit hadden gesproken, uit te zwaaien.

Een van de jongste meisjes vraagt aan haar oudere zus of ze morgen bij een van de jongens, uit een ander dorp, mag spelen. Haar zus zegt dat ze dat gewoon gaan regelen.

Dit. Exact dit, geeft me kippevel. Tranen in mijn ogen. De input die de kinderen geleverd hebben en wat de gemeente daarmee kan en doet, dat is prachtig. Maar dit, ontmoeting, vriendschap, liefde. Dit is wat de wereld zo mooi maakt. Wat een prachtige dag.