Kunst kan je soms zo raken. Oké, soms snap ik kunst ook echt niet. Maar daar heb ik het nu even niet over. Deze kunst, vandaag, was eentje die recht mijn hart in ging. Eentje die klopte met wie en waar ik op dit moment ben. En ja, de mensen die me een beetje kennen weten dus ook dat dit met wat tranen gepaard ging 😉

Ik heb het over Reverse, van Johannes Bellinkx. Een audio-wandeling, maar geen gewone. Je loopt achteruit. Een wandeling die de essentie van het leven weergeeft: ongemak, onzekerheid, verbinding, angst, blijdschap, loslaten, balans, struikelen, gewoontes doorbreken, in het middelpunt staan en toch ook helemaal alleen zijn.

De eerste stappen achteruit zijn spannend, eng, onwennig. Je volgt een witte lijn over de grond. In eerste instantie moet je anders leren lopen en bleef ik naar beneden kijken. Maar hoe ruimer je blik is, hoe makkelijker en ontspannener je loopt. Je ziet opeens de mensen en de omgeving. Iemand die dezelfde kant op loopt als jij, maar dan vooruit, geeft een soort ongemakkelijk contact. Je kijkt elkaar lang aan. Langer dan je gewend bent. Mensen kijken naar je, bevreemd, lachend. Je maakt makkelijker contact, mensen willen weten wat je doet en waarom. Het geeft ook een soort vrijheid, de eerste minuten loop ik volgens mij met een grote glimlach op mijn gezicht.

De ondergrond verandert, van asfalt naar gras, boomwortels, kiezels. Je moet veel meer voelen waar je je voeten neerzet en je balans houden. Als je te snel wilt, struikel je. Uiteraard gebeurt mij dat een paar keer.
Het is onwennig om reactief te zijn, opeens plopt er iets in je ooghoek op waar ik bijna tegenaan liep. Normaal zie je ver van tevoren dat aankomen en ontwijk je het.
Ik loop mijn eigen pad. Echt mijn eigen pad, want alle andere mensen lopen vooruit. Ik voel me bijzonder, trots dat ik een beetje tegendraads ben.

En dan krijgt de wandeling een emotionele wending. Ik loop achteruit mijn oude wijkje in, het Ciboga-terrein. Door de parkeergarage waar ik eerder de auto parkeerde, tussen de woningen door, rustig loop ik achteruit, kijkende op het rode baksteen van mijn oude huis. En dat rode baksteen zie ik lang, want ik loop achteruit. De symboliek overvalt me enorm. Hier loop ik, achteruit door het verleden, de toekomst in. Alleen, op mijn eigen pad.
Als ik dan ook nog het wijkje uitloop en geconfronteerd wordt met mijn eigen spiegelbeeld, ja, dan moet ik toch even huilen.

De wandeling eindigt ook nog eens onverwacht, maar vooral samen met Marion. Passender kon het niet, want waar je ook heen gaat, hoe eng of spannend het ook is. De mensen om je heen maken het makkelijker om verder te gaan.

Een wandeling die meer met me deed dan alleen maar achteruit kijken. Ga je nog naar Noorderzon, doe deze wandeling. Highly recommended.

Reverse op Noorderzon: https://www.noorderzon.nl/programma/programma-items/johannes-bellinkx

 

Tagged with: ,